Be my Valentine

De man in mijn leven, die is nog maar een enkele keer voorbij gekomen. Zo vlak voor Valentijn is het dus tijd voor een ode aan J! Want als het nu niet mag schat, wanneer dan wel? Ik beloof, je krijgt ook nog een geinige kaart. So, here we go.

image

Ik ontmoette hem eind december 2000. In een bomvolle studentenkroeg in Groningen. Voor de kenners, zo één met een draaibar aan de Grote Markt. Mijn twee zussen hadden een lange man. Niet eentje van 1.90 m ofzo, nee, 2 meter. Daar ging mijn referentiekader. 2 meter moest het zijn om thuis de eerste ballotage door te komen. Dus toen mijn vriendin de vraag kreeg of ik single was en wat ik dan zocht noemde ze die lengte als eerste. De vrager was met een grote groep gezellig beschonken jongens waaronder één prachtexemplaar van maar liefst 2.02 meter. De mijne! Gelukkig bleek hij niet alleen fysiek in orde maar ook spitsvondig, intelligent, ambitieus en nuchter. Thuis was hij ook nog eens de langste van de drie schoonzoons; een aanwinst. Als kers op de taart zette hij me bij de eerste ontmoeting met mijn zussen en plein publique op mijn nummer. Hij mocht blijven!

De eerste tijd hebben we een lange-afstandsrelatie gehad. Ik studeerde nog, hij werkte en op woensdag en vrijdag stapte ik in de trein. Daarna kreeg hij een baan in het Noorden, ik ook en gingen we samenwonen in een prachtig verbouwd pakhuis aan het water in het centrum van Groningen. Een lot uit de loterij. In 2007 ging ik op zoek naar ander werk en bespraken we een eventuele verhuizing. We hadden allebei wel zin in een nieuw avontuur. Het werd Utrecht. Ik startte in de consultancy en raakte bevriend met het groepje collega’s van mijn startersklasje. Ze leerden J ook kennen en op een avond in de kroeg opperde er één dat hij me toch best eens ten huwelijk kon vragen. Normaliter reageerde hij met ‘ is het al Pasen en Pinksteren tegelijk dan?’ of zoiets. Nu bleef het stil. We zouden kort daarna voor een citytrip naar New York vertrekken, dus zou het?

Eenmaal in New York waren we druk met sightseeing en dacht ik niet meer aan die avond in de kroeg. Totdat we op dag drie in Central Park liepen en ik vanwege de miezerregen wel weg wilde. Hij stelde voor toch nog een rondje te lopen. Terwijl wij op een bankje zaten keek het beeld van Alice in Wonderland toe hoe hij me ten huwelijk vroeg. Dus toch!

In mei 2009 trouwden we op Landgoed Lemferdinge, op loopafstand van mijn ouderlijk huis. Een mooie zonnige dag omringd door familie en goede vrienden. Het was mei 2010 toen we de ouders werden van een prachtig klein meisje met mijn grote ogen. Onze eerste eigen woning kochten we in 2011. In 2012 volgde dochter nummer twee, een schatje met dezelfde blonde haren als haar vader vroeger had.

We zijn nu dus zo’n 14 jaar bij elkaar. Ik werd er laatst van beticht door de kantoortuin te huppelen als ik een avondje met hem uit eten ga. En het is zo. Hij is alles wat ik me wensen kan.

2 gedachten over “Be my Valentine”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *