Tagarchief: Wonen in de Vinex

Vinexvreugde of Groningse glorie?

Mensen die me regelmatig spreken weten het. Ik heb een haat-liefde verhouding met de Vinexwijk waar ik woon. Mijn bakstenen staan in Utrecht (met daarin de drie allerliefste mensen) maar mijn hart ligt in Groningen e.o.. Veel van mijn dierbaren wonen ook daar. Ik mis ze dichtbij te hebben! En ik heb onderschat hoe zeer ik het Noorden van het land waardeerde toen ik verhuisde naar Utrecht. There you have it. Het kan maar toegegeven zijn.

Voor mij een bekend beeld, een landgoed in de kop van Drenthe. Bron: Gouwenaar Creative Common.
Voor mij een bekend beeld, een landgoed in de kop van Drenthe. Bron: Gouwenaar Creative Common.

Groen?!

Daarnaast mis ik groen om ons huis. Een boom waarvan je de top niet kunt zien zo hoog. En ruimte, vogels, een wei met dieren op loopafstand (en dan bedoel ik geen kinderboerderij). Baal stevig van het stof als het droog is. De blubber als het nat is. Het lawaai van heipalen die de grond in worden geramd. Voor een winkelcentrum waar gedoe over is. Want als het er is, willen winkeliers er dan wel huren? De voornaamste reden hier te wonen zijn onze fijne uitdagende banen en dat we een heerlijk huis hebben. Ruim, licht. Voor een nog schappelijk te noemen prijs. Zeg ik omdat ik ook zie hoeveel een woning in het Gooi kost, maar daar denken mijn Groningse mensen anders over. Dat geeft maar aan dat je daar meer huis voor je geld krijgt. Minder buren, dat dan ook wel weer.

Nostalgisch

Ik denk dat ik gewoon nostalgisch ben. Verlangen mensen er uiteindelijk naar te wonen daar waar ze zijn opgegroeid? Hun kinderen te geven wat ze zelf hebben gekregen? Je had het me op mijn vijftiende niet hoeven zeggen, maar mijn jeugd in een Drents dorp is zeker weten een zuurstofrijk cadeautje geweest. Ik kweekte er fietsdijen en wandelkuiten. Hooikoorts ook, maar gun me m’n trip down memory lane maar even. Ik zat er op een basisschool met minder klassen dan het aantal kleuterklassen van de school waar mijn dochter nu naartoe gaat.

Dilemma

Dit wordt een zeurblog. Niets aan om te lezen lijkt mij. Maar het is wel het dilemma waar ik de laatste tijd geregeld over denk. Drie conceptblogposts staan ook gelijk aan scheepsrecht. Nu we gesetteld zijn dient dit kruispunt zich aan. Blijven we hier? Waar zouden we dan wel willen wonen? In het Noorden van de provincie Utrecht? Het Groene hart? Het werk bevalt super goed, dus het moet wel op reisafstand zijn. Maar waar? Daarbij ervaart manlief niet wat ik ervaar. Hij is meer gematigd dan ik, vindt het hier prima. Gelukkig maar, dat maakt dat ik er ook nog goed over na kan denken. Maar wat het op termijn zal worden, wie zal het zeggen.

Buren

Maar waar ik ook al aan hintte; die buren. Zij zijn eigenlijk wel het grootste voordeel van onze buurt. De mensen die er wonen zijn me ondertussen zeer lief. Waar tref je nu mensen die ’s ochtends vroeg je dochters aan het schateren brengen, je appen omdat ze je al even niet gesproken hebben, vrijdag ’s middags klaar zitten met een glaasje wijn? Met wie je op stap kunt, maar bij wie je ook aan kunt bellen als je met je handen in je haar zit? Waarbij je even over de schutting kunt gaan hangen en daarna met zere oksels van het goede gesprek weer afscheid neemt? Met wie je kunt gaan sporten en die je aanmoedigen ondanks dat het de zoveelste poging is dat je je schoenen weer uit het vet haalt? Mijn buren zijn dus top! De conclusie; ondanks mijn flirt met het idee van verhuizen denk ik dat ik nog een tijdje blijf. Want ik vermoed dat m’n buren niet met me mee willen naar de Veluwe…